Opis
W tym zbiorze Tkaczyszyn-Dycki kontynuuje swoje charakterystyczne podejście do poezji, łącząc powtórzenia z nowymi wątkami. Wiersze poruszają tematy tożsamości, traumy, pamięci i rozbicia, odnosząc się do osobistych doświadczeń autora, takich jak dzieciństwo w Przemyślu, relacje rodzinne oraz wpływ historii na jednostkowe życie. Język poezji jest pełen skupienia, a jednocześnie bywa mylony z językiem dzieciństwa autora, co tworzy specyficzną atmosferę w utworach.
