Opis
Alianckie lotnictwo pokrywało swym zasięgiem cały obszar MorzaŚródziemnego i byłow stanie reagować błyskawicznie na obecność wrogich okrętówpodwodnych. Zastosowali zaskakującą Niemców taktykę zwaną ?Swamp . Po wykryciuU-Boota przez samolot, zespół okrętów wojennych utrzymywał U-Boota pod wodą takdługo, aż w końcu kończył mu się tlen na pokładzie lub też baterie akumulatorówulegały wyczerpaniu.Oprócz bezpośrednich ataków na okręty, alianciprzeprowadzali także naloty na ich bazy ? co znacznie wydłużało okres naprawczyjednostek znajdujących się w stoczni.Pomimo trudności, niemieckie dowództwo dokońca wojny na Morzu Śródziemnym wysyłało tam kolejne U-Booty. Nie odnosiły tamspektakularnych sukcesów jak zatopienie lotniskowców Eagle i Ark Royal czypancernika Barnham w latach 1941-42, ale nadal potrafiły siać niemałezagrożenie. Okazało się wkrótce, że niemieckie U-Booty nie są zdolne dopowstrzymania alianckich inwazji. W okresie 1943-44 przyso im zmierzyć się z ażczterema: na Sycylii w lipcu 1943, Salerno we wrześniu 1943, Anzio w styczniu1944 oraz w południowej Francji w sierpniu 1944 roku.Ze wszystkich U-Bootówoddelegowanych na akwen Morza Śródziemnego w latach 1941-44 nie powróciłżaden… W książce opisano każde zatopienie lub trafienie alianckich jednostekprzez niemiecką U-Bootwaffe. Wyszczególniono także każde zniszczenie U-Boota.Opisy ataków oparte są na źródłach National Archives and Records Administrationand the US Navy Department Library Naval History & Heritage Command zsiedzibą w Waszyngtonie, National British Archives at Kew z siedzibą w Londynieoraz brytyjskie archiwa BBC.Najważniejszymi dokumentami podczas pisania tejksiążki były dzienniki pokładowe zarówno niemieckie, jak i alianckie, raportyśródziemnomorskiego FdU oraz raporty sporządzone na podstawie przesłuchańniemieckich załóg, które dostały się do niewoli.
